Bastian in Kaapstad

Bijna halfweg

2010-03-08T07:10:00.000-08:00

Het is ondertussen al bijna zes weken geleden dat ik familie en vrienden heb achtergelaten voor mijn Zuid-Afrikaans avontuur. Na bijna anderhalve maand in Kaapstad beginnen veel dingen stilletjesaan te wennen. Het uitzicht over Camps Bay doet steeds minder denken aan vakantie, maar eerder aan thuiskomen. De spectaculaire bergketens die zich voor mij uitstrekken richting Cape Point worden stilaan deel van het decor zelfs opstaan met de zon wordt volkomen normaal. En toch... elke dag ontmoet ik nieuwe mensen en worden de vriendschappen met de mensen die ik begin dit jaar nog nooit gezien had hechter, elke dag is een dag waarop er weer iets nieuws te ontdekken valt. Kortom, wat ik ondertussen 'het dagelijkse leven' durf noemen staat me best wel aan.

Nu het drukkere leven bij Visual Kitchen zich tijdelijk heeft omgeruild voor iets meer kalmte durft het wel eens gebeuren dat ik 's middags al naar huis kan. Deze vrije momenten kan ik gebruiken om even tot rust te komen of om op mijn eigen tempo Kaapstad te verkennen. Zo ben ik pas nog naar een gigantisch aquarium geweest, hoewel ik geen speciale interesse heb in allerhande zwemmende wezens en er nog minder iets van af weet, was het toch prachtig om al deze zeewezens eens van dichtbij te kunnen bekijken. Een ideaal tijdverdrijf op een warme (lees: 42 graden) namiddag.

Door deze warme temperaturen kan het nachtleven zijn tol al eens eisen. De nachtelijke gevechten tegen de warmte (en de muggen) doen de slaapkwaliteit aanzienlijk dalen. Dit gecombineerd met een dalend aantal uren nachtrust heeft in sommige gevallen de naam vermoeidheid gekregen.

Dat ook negatieve kanten van de Zuid-Afrikaanse levensstijl zich durven manifesteren moet ik ook jammerlijk toegeven. Rijden met gordel is geen natuurlijke reflex meer, naar de kilometerteller kijken evenmin (behalve aan de drie flitspalen die Kaapstad rijk is). Ik vraag me trouwens al lang niet meer af waarom ik dagelijks zoveel supercars zie rijden. Tijdens onze dagtrip naar Langebaan, waar we een prachtige dag hadden in een visrestaurant op het strand reden we langs wat het orgasme moet zijn van elke snelheidsduivel, een 100km lange, prefect aangelegde weg zonder al teveel bochten, net als in de film. Een kennismaking met het einde van mijn gaspedaal kon dan ook niet uitblijven. Verder durven de limieten van wat gedronken mag worden al eens vervagen. Na een leuke avond uit en al niet meer volledig nuchter zijnde besloten we om onze honger te stillen met wat kwaliteitsvoedsel, hamburgers van McDonalds. Maar blijkbaar heeft de politie niet graag dat we genieten van deze lokale specialiteit want enkele kilometers voor McDonalds zagen we een min of meer bekend gegeven, blauwe lichtjes wat verder op weg. Een kennismaking met deze ongetwijfeld supervriendelijke en niet rascistische Zuid-Afrikanen besloten we nog even uit te stellen door onze auto achter te laten en deze in te ruilen voor een auto met chauffeur, ook bekend onder de naam taxi. Deze bracht ons, via McDonalds uiteraard, weer veilig thuis.

Degenen die nu denken dat ik al mijn vrije tijd al bierdrinkend doorbreng in een of andere Kaapse kroeg moet ik teleurstellen. We zijn er namelijk pas nog een dag op uit getrokken om in het mooie Franschhoek wijn te gaan proeven. Hoewel ik naast een visleek ook geen ambitie heb om somelier te worden kon ik toch genieten van de verschillende wijnen die we onder onze neus geduwd kregen. Met een glas wijn kunnen genieten van het prachtige landschap maakte een zonnige zaterdagmiddag compleet. Die zaterdag dan ook nog eens kunnen afsluiten met een glas wijn, zittend op een van de prachtige Clifton stranden en genietend van een prachtige zonsondergang maakte deze dag compleet.

Ondertussen is een nieuwe week alweer begonnen waarin ongetwijfeld weer spectaculaire dingen te gebeuren staan.

Wordt vervolgd... (over een week of twee).

Drie weken in Zuid-Afrika

2010-02-17T03:15:00.000-08:00

Sinds mijn laatste bericht zijn er alweer enkele weken verstreken. Algemene conclusie na deze halve maand: Life is good in Cape Town.

De eerste weken in Kaapstad zijn vermoeiend geweest. Veel uitgaan met de vrienden van het huis en me proberen in te werken bij "The Visual Kitchen" waren in het begin mijn voornaamste bezigheden. Over dat laatste kan ik niet anders dan positief zijn. Leila Fisher is een wervelwind van energie en inspiratie waar ik elke dag ongelofelijk veel van kan leren. Verder is er nog Holly, een collega en leeftijdsgenote, waar ik ook zeer graag mee samenwerk. Na een paar kleinere opdrachtjes in de eerste week, stond de tweede week helemaal in het teken van een commercial die op 14 februari gefilmd is. Het waren drukke dagen, waar ik overal een handje probeerde toe te steken waar nodig.De dag van de shoot zelf was niet enkel zonnig en lang, maar vooral ook een ongelofelijk interessante ervaring. Het filmen van een commercial van zo dichtbij meemaken was was een super ervaring. Op de set zelf was ik 'verantwoordelijk' voor de figuranten en probeerde ik een 'Making Of' te filmen. Een week van lange dagen en weinig uitgaan zat er na deze dag op, met veel nieuwe kennis en ervaringen kon een nieuwe week beginnen.

Voor de eindrush rond de commercial op gang kwam was het leven in het huis bijzonder actief. Elke dag stond er wel iets gepland en van een avondje rustig thuisblijven was toen nog geen sprake.

In de eerste week was mijn beperkte mobiliteit de grootste issue. Door samen met een medebewoonster een auto te huren is dit probleem ondertussen van de baan. Ik kan met de auto rijden wanneer het nodig en zij ook, een ideale deal dus, tot dusver. Het linksrijden en aanpassen aan een nieuwe auto waren in het begin de grootste problemen, ook de weg vinden bleek niet altijd even gemakkelijk. Nu ik mobieler ben, kom ik met auto na zonsondergang al eens op de meer gure plaatsen van Kaapstad. Dit lijkt in niets op het leven in Camps Bay. Op een onzachte manier ben ik geconfronteerd met mijn westerse nochalance: De autodeur niet op slot doen! Na een fout manoeuvre met een gevaarlijke situatie die ik daardoor veroorzaakte sloeg de angst pas echt toe, toen een van de bestuurders uitstapte en mij kwam bestoken met een Zuid Afrikaanse scheldtirade. Deze nogal brede wildeman trok mijn autodeur open om zijn mening over mijn rijgedrag (dat fout was) te geven. Gelukkig kon ik zonder gevolgen de autodeur dichtslaan en verderrijden. Dit was mijn eerste echt bange moment in Kaapstad en ik ben zelden zo blij geweest dat ik terug in het veilige en vertrouwde Camps Bay was.

Gelukkig kon ik deze best wel akelige ervaring snel vergeten door de filmshoot en een leuk toeristisch dagje met Julie, van de Belgische filmcrew. Samen hebben we de grote highlights in één dag bezocht. Een dag waar ik ongelofelijk van genoten heb en vaak versteld stond van al het moois in en rondom Kaapstad.

Die maandag (15 feb) vertrokken we met eindbestemming Cape Point. De eerste stop op deze toen nog miezerige dag was het strand van St. James. De weg er naartoe was overladen met prachtige uitzichten en bochtige baantjes langs de kustlijn.

Toen we rond het middaguur aankwamen in St. James konden we genieten van het prachtige strand en de blauwe zee. De flashy strandhuisjes waar St. James bekend om staat zijn een prachtig zicht. Ze zijn veel mooier en orgineler dan de witte barakken op onze Belgische stranden.

De volgende stop was Boulders Beach, een plek waar Pinguins samenscholen. Een prachtig zicht en een leuke ervaring om tussen deze zwart/witte wezens te mogen wandelen. Hekken of bewakers zijn hier afwezig. Een aantal prachtige foto's en een irritatie tegenover Aziaten later reden we door naar Cape Point. Het weer was intussen helemaal opgeklaard en na onderweg gestopt te zijn voor Baboons, reden we na een uurtje het reservaat van Cape Point binnen. De weg naar Cape Point was prachtig.

Na een bezoek aan Cape Point reden we full speed terug naar Kaapstad om de Tafelberg te gaan bekijken. Na een prachtige route terug, waar we door arme wijken reden waar honderden mensen langs de smalle wegen wandelen. Het het verschil met het 30km verder gelegen Camps Bay is enorm. Na een ritje van 10 min met de kabelbaan stonden we bovenop de tafelberg, die inderdaad behoorlijk plat is. Omdat het al laat begon te worden en het daar best wel koud was, was een bezoekje van een half uur genoeg.

Ondertussen is de filmploeg terug naar Belgie en zijn we bij The Visual Kitchen bezig aan ons volgende project.

Wordt vervolgd

Stage in Kaapstad 28 januari 2010

2010-01-28T12:22:00.000-08:00

Na maanden van voorbereiden kon het aftellen na de januariexamens eindelijk beginnen. Een stage van drie maanden bij The Visual Kitchen in Kaapstad.

Het vertrek stond gepland op 27 januari, wat in de praktijk betekende dat ik om 6u moest opstaan om op tijd op de luchthaven te zijn. Om via een rechtstreekse vlucht naar Kaapstad te vliegen was hiervoor een 200km lange reis nodig naar de luchthaven van Schiphol. Twee uur rijden en een afscheid laten kon mijn grote avontuur beginnen.

Na al die tijd kon ik eindelijk in het vliegtuig stappen dat me naar Kaapstad zou brengen. De vlucht zelf was -zoals te verwachten- best wel vermoeiend. Twaalf uur doorbrengen in een stoel met nauwelijks genoeg beenruimte is met mijn beenlengte geen lachertje. Een regelmatig huilende baby maakte de vlucht compleet. Toen het vliegtuig om 10u30 opsteeg drong het pas echt tot me dat alles waar ik zo naar uitgekeken had eindelijk daar was.

Een halve dag en een zeer achterwerk later zette ik voet aan grond in Kaapstad. Na een eerste kennismaking met de Zuid-Afrikaanse efficientie wandelde ik de aankomsthal in, waar ik warm ontvangen werd door Leila Fisher, de excecutive producer en mijn stagebegeleider voor de komende twaalf weken. Ze zorgde er vanaf de eerste seconde voor dat van heimwee geen sprake zou zijn.

Na een 20min durende rit door het nachtelijke Kaapstad, viel mij naast het links rijden op dat de waarschuwende poppen met een vlaggetje, zoals ik die kende hier wel degelijk echte mensen waren. Na middernacht kwam ik dan eindelijk aan in 'La Villa', het huis waar ik de komende drie maanden zou verblijven. Ik werd dadelijk hartelijk ontvangen door Devin en de nog wakkere Tine. Na een leuke kennismaking met de eerste twee huisgenoten kon ik genieten van mijn eerste nacht in de hoofdstad van Zuid-Afrika.

Toen ik 's morgen opstond en de gordijnen opendeed kon direct genieten van het prachtge Kaapse landschap en de blauwe zee. Nog onder de indruk zijnde werd ik direct supervriendelijk onthaald door twee andere huisgenoten. Na een eerste kennismaking trok ik voor het eerst Kaapstad in voor een ontbijt en een eerste contact met het thuisfront. Tine was zo vriendelijk me Kaapstad reeds een beetje te leren kennen en me de weg te wijzen naar de lokale supermarkt om het nodige voedsel in te slaan.

Na de middag betrad ik voor het eerst m'n werkplek voor de komende weken. Na een warm onthaal door alle aanwezigen in het gezellige huis in Bakoven waar het kantoor van The Visual Kitchen gevestigd was kreeg ik de kans om rustig aan de omgeving te wennen en al een beetje na te denken over wat komen zou. Een lekkere maaltijd en een wandeling naar het strand later keerde ik terug huiswaarts. Dag één in Kaapstad zat er bijna op. Na wat eten afgehaald te hebben en een gezellige babbel met de huisgenoten later kon ik tevreden terugkijken op alles wat ik die dag te zien had gekregen.

Wordt vervolgd...